Nie trzeba

lud boży straszyć

smołą,

ogniem piekła

i za ich grzechy

błagać nieba

o gromy.

 

Trzeba

ludowi przypominać

o czekającym Chrystusie

w Sakramencie pojednania

z łaską przebaczenia

za szczerze

grzechy wyznane,

gotowego okazać

 swe Miłosierdzie

za żal

i mocne

postanowienie poprawy.

 

Trzeba

ludowi powtarzać

prawdę

o Bogu miłości

który przez posłanie

 Syna Bożego na świat,

Jego mękę

i śmierć krzyżową,

zmartwychwstanie,

wszystkim

otworzył bramy nieba,

którzy żyć będą

w Jego łasce

podejmując

 trud nawrócenia.

Trzeba

ten lud uczyć

o obecności

Chrystusa

w Eucharystii

i pragnącego żyć

w sercach

swych wiernych

czekając ich wzajemnej

miłości.

 

Kapłanom trzeba

przykład dawać

życia

w zjednoczeniu z Chrystusem,

życia ubogiego,

czystego.

Radosnego

podejmowania

swych obowiązków,

życia dla drugich

by przychylić

im nieba

osobistą żarliwą modlitwą

i posługą

w sakramentach świętych.

 

Trzeba kapłanom

tak żyć

i postępować,

by ludzie

w nich

mogli widzieć

sługi Chrystusa,

jako Jego

uczniów wiernych.

Trzeba by wszyscy

kapłani

sprostali

swemu powołaniu,

dochowali zobowiązań

i Swego Mistrza

naśladowali.

i za przykładem

ich życia

do Boga podążą.

- - - - -

 

0 Comments